صادق sadegh

«دنيا، همچون زندان تاريكى است كه انسان در آن حبس باشد و برزخ همانند بستان وسيع و گسترده اى است كه انواع درختان سر به فلك كشيده،

گلهاى زيباى عطرآگين، پرندگان خوش الحان و... در آن باشند ». (1)

« مِثال مؤمن در دنيا، مثل جنين است در شكم مادر (چنان به آن خوگرفته است كه گويى عالمى برتر و با صفاتر از آن نيست).از اين رو

پس از پايان عمر آن جهان، با اكراه و سختى، همراه با ترس و گريه، دل از آن مكان مى كند. پس از اندكى كه با اين جهان انس گرفت،

ديگر ميل بازگشت به وطن نُه ماهه خويش را ندارد. مؤمن نيز چنان به دنيا خوگرفته است كه دل كندن از آن، برايش سخت و مرگ بر او

ناپسند است؛ اما پس از مرگ، وقتى چشمش به جمال نعمتهاى فرحبخش و دل انگيز برزخى روشن شد، به هيچ وجه حاضر نيست

به وطن چند ده ساله خويش بازگردد ». (2)

ثواب و عذاب « عالم برزخ » را نيز مى توان به پاداش و كيفر « عالم رؤيا » تشبيه كرد. انسان، در خواب، امورى از قبيل: خوردن، آشاميدن،

انديشيدن و... را انجام مى دهد و اين كارها به وسيله قالبى غير از قالب مادى صورت مى پذيرد؛ زيرا در هنگام خواب ديدن، بدن و قالب مادى
در بستر خفته است. (3)



___________ فهرست مآخذ ____________

1. «المحجة البيضاء»، ج 8، ص 298: «...يكون الدنيا بالاضافة اليه كالسجن و المضيق و يكون مثاله كالمحبوس في بيت مظلم، فتح له باب الى بستان
واسع الاكناف، لايبلغ طرفه اقصاه، فيه انواع الاشجار و الازهار و الثمار فلايشتهي العود الى السجن المظلم».

2. «المحجة البيضاء»، ج 8، ص 299: قال رسول اللَّه(ص): «ان مثل المؤمن في الدنيا كمثل الْبجنين من بطن امه؛ اذا خرج من بطنها، بكى على مخرجه؛
حتى اذا رأى الضوء يحب ان يرجع الى بطن امه؛ فكذلك المؤمن يجزع من الموت؛ فاذا أفضى الى ربه، لم يحب ان يرجع الى الدنيا، كما لايحب الجنين ان
يرجع الى مكانه».


.