هــر کــه دلــارام دیــد از دلــش آرام رفــت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت
یــاد تـو مـی‌رفـت و مـا عـاشـق و بـی‌دل بـدیـم
پـــرده بــرانــداخــتــی کــار بــه اتــمــام رفــت
مـاه نـتـابـد بـه روز چـیـسـت که در خانه تافت
سـرو نـرویـد بـه بـام کـیـسـت کـه بر بام رفت
مـشـعـلـه‌ای بـرفـروخـت پـرتو خورشید عشق
خـرمـن خـاصـان بـسـوخـت خانگه عام رفت
عـــارف مـــجــمــوع را در پــس دیــوار صــبــر
طـاقـت صـبـرش نـبـود نـنـگ شـد و نـام رفـت
گـر بـه هـمـه عـمـر خـویـش بـا تـو بـرآرم دمی
حــاصــل عــمـر آن دمـسـت بـاقـی ایـام رفـت
هـر کـه هـوایـی نـپـخـت یـا بـه فـراقـی نـسوخت
آخــر عـمـر از جـهـان چـون بـرود خـام رفـت
مــا قــدم از ســر کـنـیـم در طـلـب دوسـتـان
راه بــه جــایــی نـبـرد هـر کـه بـه اقـدام رفـت
هـمـت سـعـدی بـه عـشـق مـیـل نـکـردی ولی
مـی چـو فـروشـد بـه کـام عقل به ناکام رفت
.
.
.
