صادق sadegh

ازامام صادق علیه السلام وارد شده است که فرمودند: در تعجبم از فردی که این چهار ناراحتی و اندوه را دارد، ولی به این «چهار تدبیر» پناه نمی برد:

اول - حیرانم از کسی که می ترسد، ولی به گفتن این قول خداوند پناه نمی برد که «حسبنا الله و نعم الوکیل » زیرا، خودم از خداوند عزوجل شنیدم که پس از آن می گوید : فانقلبوا بنعمة من الله و فضل لم یمسسهم سوء پس با نعمت و بخششی از جانب خدا [از میدان نبرد] باز گشتند، در حالی که هیچ آسیبی به آنان نرسیده بود. (آل عمران - ۱۷۴)

دوم - حیرانم از کسی که محزون است، ولی به گفتن این قول خداوند پناه نمی برد که «لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین » زیرا، خودم از خداوند عزوجل شنیدم که پس از آن می گوید: فاستجبنا له و نجیناه من الغم و کذلک ننجی المؤمنین پس [دعای] او را برآورده کردیم و او را از اندوه رهانیدیم و مؤمنان را [نیز] چنین نجات می دهیم. (انبیا : ۸۸)

سوم - حیرانم از کسی که در دام خدعه و نیرنگ گرفتار آمده، ولی به گفتن این قول خداوند پناه نمی برد که «افوض امری الی الله، ان الله بصیر بالعباد» زیرا، خودم از خداوند عزوجل شنیدم که پس از آن می گوید: فوقاه الله سیئات ما مکروا پس خدا او را از عواقب سوء آنچه نیرنگ می کردند، حمایت فرمود. (مؤمن : ۴۴)

چهارم - حیرانم از کسی که خواهان دنیا و زینتهای آن است، ولی به گفتن این قول خداوند پناه نمی برد که «ماشاء الله لاقوة الا بالله » زیرا، خودم از خداوند عزوجل شنیدم که پس از آن می گوید: ان ترن انا اقل منک مالا و ولدا فعسی ربی ان یؤتین خیرا من جنتک. . . اگر مرا از حیث مال و فرزند کمتر از خود می بینی امید است که پروردگارم، بهتر از باغ توبه من عطا فرماید . . .» (کهف : ۳۹-۴۰ ) «عسی » در اینجا «موجبه » است [یعنی پروردگارم بیقین این کار را خواهد کرد].

بحار الانوار، ج ۹۳ ، ص ۱۸۴ ، ح ۱