بـــاز آی سـاقـیـــــا ! کـه هـــوا خـــــواه خـدمـتـم
مـشـتـــاق بـنـــدگــیّ و دعــاگــــــــــــوی دولـتـم
ز انـجــا کـه فـیـض "جـام سـعـادتفــروغ" تـوسـت
بـیـــــرون شــــــدی نـمـــای ز ظـُلـمـات حـیــرتـم
هــر چـنــد غــرق بـحــر گـنـــاهــــم ز صـد جـهـت
... تــا آشـنــای عـشــق شــــــــدم ز اهـل رحـمـتـم
عیـبـــم مـکـن بـه رنـــدی و بـدنـامی ، ای حکیم !
کـایــن بــود ســرنــوشــت ، ز دیـــــوان قسـمـتـم
میْ خور که عاشقی نـه بـه کسبست و اختـیـار
ایــن مــوهــبــت رسـیـــــــــد ز مـیـراث فـطـرتـــم
مـن کـز وطـــن سـفـر نـگـزیـدم بـه عـمـر خـویـش
در عـشـق دیـــــــدن تـو ، هـــوا خــــــواه غـُربـتـم
دریــا و کــــــوه در ره و مـــن خـــسـتـه و ضـعـیـف
ای خـضـر پی خـجـسـتـه ! مـدد کـن بـه هـمـّتــم
دورم بـــه صـــورت از در دولــــــتســــــــــرای تــو
لـیــکــن بـه جـــان و دل ز مـُقـیـمــــان حـضــرتــم
حـافـــظ بـه پـیـش چشم تـو خواهـد سپـرد جـان
در ایـن خـیـــــــــال ار بــــــدهــد عـمــر مـُهـلـتــم
.
.
.
لسان الغیب حافظ شیرازی