دیدمت آهسته پرسیدمت
خواندمت بر ره گل افشاندمت
آمدی بر بام جان پر زدی
همچو نور بر دیده بنشاندمت
بردمت تا کهکشانهای عشق
... پر کشان تا بی نشانهای عشق
گفتمت افتاده در پای عشق
زندگی ست رویای زیبای عشق
می روی چون بوی گل از بَرَم
رفتنت کی می شود باورم؟!
بوده ای چون تاج گل بر سرم
تا ابد یاد تو را می برم
.
.
.
فریدون مشیری