کهکشان تاب‌دار در قاب هابل!
کهکشان تاب‌دار در قاب هابل!
گروه میراث هابل موفق شدند تا در عکسی کم‌نظیر، ساختار تاب‌دار کهکشان مارپیچی ESO 510-13 را به تصویر بکشند؛ ساختاری که ظاهرا ناشی از برخورد کهکشانی است.
به گزارش پاپ‌ساینس، اغلب کهکشان‌های مارپیچی دارای صفحات مسطحی هستند که از میلیون‌ها ستاره، سیاره، گاز و غیره تشکیل شده‌اند که به دور یک مرکز کهکشانی، که تصور می‌شود حداقل برای کهکشان‌های بزرگ یک ابرسیاهچاله پرجرم باشد، ...در حال گردش هستند. تصور می‌شود که صاف‌شدگی این صفحات به دلیل طبیعت برخورد ابرهای گازی در مراحل اولیه عمر کهکشان‌ها باشد.
اما گاهی اوقات انحرافاتی نیز رخ می‌دهد. حتی کهکشان راه شیری ما ممکن است اندکی تاب برداشته باشد. در کهکشان ESO 510-13، این انحراف و تاب برداشتن قابل توجه است. گروهی از اخترشناسان این نظریه را ارائه کرده‌اند که طبیعت تاب‌دار برخی از کهکشان‌ها، حاصل اندرکنش‌های گرانشی بین کهکشان‌ها و یا حتی برخورد بین آنها است. ما دقیقا نمی‌دانیم که کهکشان ESO 510-13 چطور تا این حد تاب برداشته است، اما حتی در فاصله 150 میلیون سال نوری از زمین، چنین انحرافی نیمرخ زیبایی را برای این کهکشان خلق کرده است.
منبع: خبرآنلاین
----------------------------------------
Hubble Catches a Warped Spiral Galaxy in Profile
The Hubble Heritage Team captured the warped structure of spiral galaxy ESO 510-13 so beautifully in this pretty space pic. Behold, the product of galactic collisions.
At least, that’s one theory. Most spiral galaxies are flat disks made up of millions of stars and gas and planets and whatnot orbiting a galactic center (which is thought to be, at least in the case of large galaxies, a supermassive black hole). These disks are thought to flatten out the way they do by the nature of the collision of gas clouds early in a galaxy’s lifespan.
But aberrations occur. Even our own Milky Way may have a small warp in it. In the case of ESO 510-13, that warping is pronounced. Some astronomers theorize that the warped nature of some galaxies is the product of gravitational interactions between galaxies or perhaps even by collisions between them. We’re not really sure how ESO 510-13 got so bent out of shape, but it even at 150 million light years away it makes for an interesting profile. ادامه ...
گروه میراث هابل موفق شدند تا در عکسی کم‌نظیر، ساختار تاب‌دار کهکشان مارپیچی ESO 510-13 را به تصویر بکشند؛ ساختاری که ظاهرا ناشی از برخورد کهکشانی است.
به گزارش پاپ‌ساینس، اغلب کهکشان‌های مارپیچی دارای صفحات مسطحی هستند که از میلیون‌ها ستاره، سیاره، گاز و غیره تشکیل شده‌اند که به دور یک مرکز کهکشانی، که تصور می‌شود حداقل برای کهکشان‌های بزرگ یک ابرسیاهچاله پرجرم باشد، ...در حال گردش هستند. تصور می‌شود که صاف‌شدگی این صفحات به دلیل طبیعت برخورد ابرهای گازی در مراحل اولیه عمر کهکشان‌ها باشد.
اما گاهی اوقات انحرافاتی نیز رخ می‌دهد. حتی کهکشان راه شیری ما ممکن است اندکی تاب برداشته باشد. در کهکشان ESO 510-13، این انحراف و تاب برداشتن قابل توجه است. گروهی از اخترشناسان این نظریه را ارائه کرده‌اند که طبیعت تاب‌دار برخی از کهکشان‌ها، حاصل اندرکنش‌های گرانشی بین کهکشان‌ها و یا حتی برخورد بین آنها است. ما دقیقا نمی‌دانیم که کهکشان ESO 510-13 چطور تا این حد تاب برداشته است، اما حتی در فاصله 150 میلیون سال نوری از زمین، چنین انحرافی نیمرخ زیبایی را برای این کهکشان خلق کرده است.
منبع: خبرآنلاین
------------------------------
Hubble Catches a Warped Spiral Galaxy in Profile
The Hubble Heritage Team captured the warped structure of spiral galaxy ESO 510-13 so beautifully in this pretty space pic. Behold, the product of galactic collisions.
At least, that’s one theory. Most spiral galaxies are flat disks made up of millions of stars and gas and planets and whatnot orbiting a galactic center (which is thought to be, at least in the case of large galaxies, a supermassive black hole). These disks are thought to flatten out the way they do by the nature of the collision of gas clouds early in a galaxy’s lifespan.
But aberrations occur. Even our own Milky Way may have a small warp in it. In the case of ESO 510-13, that warping is pronounced. Some astronomers theorize that the warped nature of some galaxies is the product of gravitational interactions between galaxies or perhaps even by collisions between them. We’re not really sure how ESO 510-13 got so bent out of shape, but it even at 150 million light years away it makes for an interesting profile.
