كوك كن ساعتِ خویش !
 اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
 دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 كه مـؤذّن، شبِ پیـش
 دسته گل داده به آب
 و در آغوش سحر رفته به خواب
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
 كه سحر برخیزد
 شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
 دیر برمی خیزند
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 كه سحرگاه كسی
 بقچه در زیر بغل،
 راهیِ حمّامی نیست
 كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 رفتگر مُرده و این كوچه دگر
 خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 ماكیان ها همه مستِ خوابند
 شهر هم . . .
 خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 كه در این شهر، دگر مستی نیست
 كه تو وقتِ سحر، آنگاه كه از میكده برمی گردد
 از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی
 
 كوك كن ساعتِ خویش !
 اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر
 و در این شهر سحرخیزی نیست
 و سـحر نـزدیک است .....