بهار بی تو ...
بهار شتابان در راه آمدن است .
اما دلم بهاری نیست . نمی دانم چرا اندوه سایه نشین چشمانم شده و شکوفه ها را
از دور سایه ای می بینم خیالی .نسیم بوی تو را می دهد. اما دریغ از صدای گامهایت
که بر گوشهایم موسیقی باران شود و ترانۀ حیات دوبارۀ زمین .
تو نیستی تا سبزه بروید و درخت شکوفه دهد. تو نیستی تا مرغان نغمۀ عشق خوانند
و جویباران موسیقی دلنشین رهایی سر دهند .
بی تو اینجا چراغانی لاله هاست و از در و دیوار خانه ها برق پاکی هویداست اما همه
در یک نگاه جز تظاهر به شادی چیز دیگری تداعی نمی شود.در هیاهوی تدارک سال نو
دخترکان گل فروش با دسته هایی از گلهای بهاری مرا لحظه ای به شوق می آورند اما
اندکی بعد نگاهم به لباسهای مندرسشا ن که می افتد قلبم اندوهگین وصله های
دامن و نگاه خسته اشان می شود ...
درختی شکوفه داده و از دیوار خانه ای به بیرون سر ک کشیده . مردی نابینا با یک
ویلون کهنه ، کنار خیابان در حال نواختن یک آهنگ شاد مرا از این افکار تلخ بیرون
می آورد.
نا خود آگاه در دلم شوری بر پا می شود و شعر ی در ذهنم شکل می گیرد.
بهار بیا که دلم تنگ مهربانی توست.
بهار بیا که شاخه ها بی تاب شکوفه اند
ودشت برای شقایق ها سبز پوش شده...
تو با خود عشق را خواهی آورد
آری عشق را ..
» یا ُمقلب القلوب و الاَبصار ...َحّول حالنا الی َاحسن الحال «
کاش چنین گردد و ما چون زمین تحّول یابیم و حالمان دگر گونه شود!
زیباترین شکل و نماد آغاز این فصل سفره هفت سینی است که به گستردگی
سرزمینم در تمامی خانه ها پهن می شود و دلها را میهمان شاد مانی خواهد کرد.
ماهیها ی تنگ بلور در اولین لحظه آغاز سال سکوت می کنند و حیران زندگی دوباره
طبیعت می شوند . بوی عظر سنبل همه جا را فرا می گیرد. نسیم خنک بهاری گونه ها
را نوازش می دهد و من زیر لب خواهم سرود :
ای نسیم خوش آمدی
تو شادی خواهی آورد
از میان پنجره ها به درون قلبهای شکسته
تو روزهای اندوهم را
پایان خواهی داد
آیا چنین خواهد شد ؟
دلم تنگ است برای آنها که بودند اما دیگر نیستند .
