به بهانهي بهار و خنكاي مطبوعش
گـفت پيـغمبر : ز سـرماي بهار تــن مـپوشــانيد ياران، زينــهار!
زآنــكه با جانِ شما آن مي كـــند كــان بـهاران بـا درخــــتان مي كـند
لیک بگریزید از سردخزان كـان كنـد كـو كـرد با بـاغ و رزان
راويان اين را به ظـاهر برده اند هم بر آن صورت قناعت كرده اند
بي خـبـر بودند از جان آن گــروه كــوه را ديـده، نديـده كــانِِ كــوه
آن خزان نزد خدا نفس و هواست عقل و جان عين بهاراست و بقـاست
پس به تأويل اين بود كانفاس پاك چون بهار است و حيات بـرگ و تــاك
گــفـته هاي اولـيا نرم و درشـــت تن مپوشان زانك دينت راست پــشـت
گرم گويد، سرد گويد، خوش بگير زان ز گرم و سرد بِجهي، وز سعير
گرم و سردش نوبـهار زندگي ست مــايه ي صــدق و يقـيـن بنـدگي ست
زان كزو بستان جـانها زنده است زيـن جـواهـر بــحـر دل آگــنـده اس
بــر دل عـاقل هـــزاران غـــم بود گــر ز بـاغ دل خـــلالـي كــــم بود