صادق sadegh

از پارس برآمدم.از پارسوماش.این گفته من است.کورش پسر   ماندانا و کمبوجیه.

من کورش هخامنش

فرمان دادم که بر مردمان ملال نرود.زیرا ملال مردمان ملال من است  و شادمانی مردمان شادمانی من.

بگذارید هرکس به آیین خویش باشد. زنان را گرامی بدارید.فرودستان را دریابید.و هرکس به تکلم قبیله

 خویش سخن گویدًُ

گسستن زنجیر ها آرزوی من است.ما شب و شقاوت را خواهیم زدود  ،زندگی را ستایش خواهیم کرد.

تا هست سرزمین من آسمانی باد.که در او   رود ها ی بسیاری جاری است.

ما دامنه ها  و دشت هایی داریم دریا وار.سحرآمیز  ،سرسبز و برکت خیز.و شما راگفتم این بهشت بی گزند

 را گرامی بدارید.سرزمین من توان شکفتنش بسیار است.

سرزمین من ، مادر من است.تا هست خنده شادی خیز کودکان خوش باد ،

تا هست شهریاری بانوان و آواز خنیاگران خوش باد.تا هست رودها بسیار تر و بسیارتر باد.

از اندوه و عزا   به دور باد سرزمین من.تا هست هرگز دلتنگی به دیدارتان نیاید.

تا هست اندوه آدمیان مرده با د .به یادتان می آورم بهترین ارمغان آدمی آزادی ست.

 باشد که تا هست از خان و مان ملتم عطر و ترانه برخیزد.

مردمان ما شایسته  آرامش وآزادی اند،مردمان ما شایسته شادمانی   و ترانه اند.

،مردمان ما شایسته عدالت و علاقه اند  ،

 دودمانتان در آرامش ، زندگی هاتان دراز ، و آینده  تان روشن تر از امروز  باد، این آرزوی من است